Podsumowanie LARP 2026

Howdy, wędrowcze!
Przysiądź na chwilę, otrzep kurz z butów i zamów coś mocniejszego, jeśli starczy ci jeszcze coinów. Nie każda opowieść nadaje się do snucia przy ognisku, a niektóre lepiej byłoby zakopać głęboko pod pustynnym piaskiem. Ta jednak musi zostać opowiedziana.

Choć Dogan niejedno już widziało, przeżyło historię, przy której nawet najstarsi rewolwerowcy zaczęliby nerwowo się rozglądać i sprawdzać, czy ich broń jest naładowana.

Był czas, gdy Dogan należało do korporacji. Najróżniejsze szyldy, obietnice lepszego jutra i interesy liczone w setkach transakcji sprawiały, że niektórzy wciąż wierzyli w postęp. Ale jak to zwykle bywa, eldorado trwało tylko do chwili, gdy przestało się opłacać. Kolejne korporacje zwijały interesy i opuszczały miasto, a wraz z nimi znikały firmy oraz charakterystyczne maszyny do płatności i przelewów kartą.
W końcu przyszła kolej na Erebus Dynamics. Firma szykowała się do zamknięcia swojej placówki, a wraz z jej odejściem Dogan miało zostać samo, zdane na łaskę pustkowi i własnych mieszkańców. Ci nie potrafili jednak dojść do porozumienia. Próby zorganizowania i utrzymania rady miejskiej kończyły się fiaskiem, a każda frakcja coraz mocniej okopywała się we własnej siedzibie. Zamiast wspólnoty powstała zbieranina zwaśnionych gangów, z których każdy miał własne ambicje, własne rachunki krzywd i własną wizję przyszłości. Wojna o Dogan wisiała w powietrzu.
Wtedy wkroczył Yatau Schneznik, szef placówki Erebus Dynamics. Oficjalny przekaz głosił, że zamiast pozwolić, by Dogan rozpadło się na kawałki, postanowił ocalić interesy korporacji, a przy okazji utrzymać porządek. W tym celu dogadał się z Zakapturzonymi z Rubedo, gangiem dowodzonym przez porucznika Albedo.
Układ był prosty. Zakapturzeni mieli trzymać miasto żelazną ręką, dostarczać surowce z pobliskiej kopalni i pilnować, by nikt nie zakłócał interesów Erebus Dynamics. W zamian korporacja zapewniała im leki, amunicję oraz niezbędne zaopatrzenie.

Interes kwitł. Zakapturzeni stali się najpotężniejszą siłą w okolicy, a bandyci dwa, a nawet trzy razy kalkulowali ryzyko, nim odważyli się zbliżyć do miasta. Nie oznaczało to jednak świetlanej przyszłości dla mieszkańców. Bezpieczeństwo miało swoją cenę.

W Dogan szybko przekonano się, że porządek narzucony przez gang niewiele różni się od więziennego rygoru. Noszenie broni przez zwykłych mieszkańców było zakazane, a za przewinienia groziły chłosta, okaleczenie a niekiedy nawet śmierć. Wielu ludzi trafiało do kolonii karnej, gdzie zmuszano ich do sprzątania ulic czy pracy w kopalni.

Więźniów pilnowali Strażnicy. Byli to jedyni ludzie, poza Zakapturzonymi, którym wolno było nosić broń. Choć podlegali gangowi, część z nich wciąż uważała się za reprezentantów mieszkańców i po cichu próbowała wpływać na decyzje swoich mocodawców. Dla jednych byli ostatnią nadzieją, dla innych zwykłymi kolaborantami.
Mówiono, że nie wszyscy osadzeni byli zwykłymi przestępcami. Niektórzy mieli po prostu za dużo pytań o interesy Zakapturzonych z Erebus Dynamics. Na domiar tego wśród plotek szczególnie często przewijało się jedno słowo, które przez długi czas wypowiadano jedynie szeptem: Pętla.

Niezadowolenie rosło. Jedni marzyli o buncie, inni woleli nie wychylać głowy, przekonani, że lepiej żyć pod twardą ręką niż zginąć od kuli bandyty. Byli też tacy, którzy po cichu chowali broń i gromadzili amunicję, czekając na odpowiednią chwilę.

Pewnego dnia Zakapturzeni postanowili przypomnieć wszystkim, kto tu rządzi. Zgromadzili mieszkańców i zmusili ich do udziału w ukamienowaniu kobiety skazanej za szereg przestępstw. Każdy miał rzucić kamieniem, każdy miał ubrudzić ręce. Porucznik Albedo oznajmił przy tym, że twarde prawo chroni miasto, a mieszkańcy powinni być wdzięczni za porządek, jaki im zapewniono.
Nie wszyscy spuścili wzrok. Niektórzy zacisnęli pięści. A gdzieś pod Dogan ziemia już szykowała kolejną niespodziankę.
Tego samego dnia doszło do zawalenia się kopalni, która pogrzebała pod gruzami Więźniów i pilnujących ich Strażników. Z całej grupy ocalała jedynie garstka tych, którzy akurat zmierzali w jej stronę. Jakby tego było mało, jedna z towarzyszących im Zakapturzonych doznała dziwnego ataku. Zaczęła pluć krwią i mówić o wizji związanej z Pętlą, po czym wyzionęła ducha. To, co się wydarzyło, przeraziło nawet tych, którzy przyzwyczajeni byli do okropności pustkowi. Gdy dotarli do zniszczonej kopalni, wielu z nich zrozumiało, że ocalało tylko dzięki ślepemu szczęściu. Choć kto wie – może było to coś, co ludzie w Świecie Pośrednim nazywają czasem „ka”.

Nim ktokolwiek pomyślał o odbudowie kopalni, do Dogan przybyła trzyosobowa delegacja Erebus Dynamics, na której czele stał Yatau Schneznik. Dostarczyli oni zaopatrzenie oraz amunicję, zgodnie z zawartą umową.
Dla korporantów była to niemal wycieczka krajoznawcza. Przechadzali się po mieście, oglądali jego mieszkańców i zachowywali się tak, jakby Dogan było kolejnym punktem na mapie turystycznej. Zakapturzeni, zmuszeni do zachowania pozorów, byli coraz bardziej spięci, a swoją frustrację wyładowywali na ludziach.
Korporacyjni goście zakłócili nawet mszę Gibsonników. Lubiany przez mieszkańców cyborg, będący w oczach korporacji jedynie „odrzutem”, został zmuszony do tańca, podczas którego strzały padały tuż pod jego nogi. Mieszkańcy kipieli ze złości, lecz nikt nie odważył się otwarcie zaprotestować.
Zakapturzonych również trafiał szlag. Musieli uśmiechać się do gości i znosić ich kaprysy. Mieszkańcy patrzyli na swoich ciemiężycieli z kpiącymi uśmiechami, ciesząc się z każdej chwili, w której żelazna władza była zmuszona udawać potulnego pieska.

Później przedstawiona została propozycja, która mogła odmienić los Zakapturzonych. Geodeci odkryli, że pod Dogan kryją się znacznie większe złoża, niż dotąd przypuszczano. To właśnie one mogły odpowiadać za zawalenie się dotychczasowej infrastruktury. Aby dostać się do nowych złóż, nie wystarczyło jedynie odbudować dotychczasowego zakładu. Należałoby zburzyć znaczną część miasta, a mieszkańców wygnać lub zagonić do pracy.
Warunek postawiony przez korporację był okrutny, ale obiecujący. Jeśli Zakapturzeni podjęliby się tego zadania, Erebus Dynamics dostarczyłoby specjalistów i sprzęt w zamian za udział w zyskach. Dodatkowo korporacja udostępniłaby eksperymentalne oprogramowanie Kassauduk, służące do zarządzania cyfrową infrastrukturą kopalni. Wszystko to poprzedzałoby podpisanie stosownego porozumienia o współpracy, na mocy którego gang stałby się faktycznie spółką partnerską. Zakapturzeni staliby się właścicielami przedsięwzięcia wydobywczego, a każdy członek grupy mógłby dorobić się fortuny.

Szef korporacji przekonywał, że nawet jeśli reszta świata uzna Dogan za „swoistą zgorzel na mapie”, Zakapturzeni będą liczyć zyski. Był jednak jeden haczyk: należało podjąć trudną decyzję i nie dopuścić do zakłócenia Pętli.
Żaden z rozmówców nie wiedział, że dzięki podsłuchowi zapewnionemu przez cyborga część mieszkańców poznała treść ich rozmowy. Dogańczycy dowiedzieli się, co czeka miasto. Wizja buntu nie była już tylko mglistym marzeniem, ale czymś, co musiało nastąpić.

Choć korporanci opuścili miasto, pozostawili po sobie atmosferę gęstszą niż dym w saloonie. Wkrótce część mieszkańców została zmuszona do skonstruowania krzesła elektrycznego. Potem przyszły pokazy siły, demonstracyjne marsze i kolejne represje, aż w końcu Zakapturzeni przeszli do działania – na rozkaz porucznika Albedo zaczęli wyrzucać ludzi z domów. Ogłoszono eksmisje, a w planach znalazły się budowa wielkiego obozu pracy oraz wysadzenie zabudowań.

W mieszkańcach coś pękło. Napięcie, które od dawna wisiało nad Dogan, w końcu eksplodowało, przeradzając się w powstanie. Rozpoczęła się walka o każdą ulicę, każdy dom i każdy skrawek ziemi. Zakapturzeni mieli więcej broni, amunicji i doświadczenia bojowego, więc przez pewien czas wydawało się, że mieszkańcy zostaną zmiażdżeni.

Wtedy powrócił ktoś, kogo od dawna nie widziano – Mordred. Pojawił się nagle, w objęciach dymu, przechodząc przez samotnie stojące drzwi w pobliżu saloonu. Ich uruchomienie stało się możliwe dzięki garstce mieszkańców związanych ściśle z technologią. Pokiereszowany, wyglądający jak postać, która właśnie wyczołgała się z grobu… A jednak sam jego widok wystarczył, by Zakapturzeni stracili resztki odwagi. Nie potrafili go pokonać. Jednym gestem ręki Mordred odrzucał ich od siebie, zadając im rany. Niegdyś potężni członkowie gangu, zamiast walczyć, rzucili się do ucieczki.

Walka dobiegła końca równie niespodziewanie, jak się rozpoczęła. Mieszkańcy oszaleli z radości. Zrywali symbole Zakapturzonych, wywieszali własne barwy i planowali przyszłość wolnego Dogan. W ich ręce wpadł jeden z jeńców, który wyznał, że mieszkańcy swoimi czynami „zakłócili Pętlę”. Na dowód swoich słów wskazał skrzynkę znajdującą się w siedzibie gangu. Kryła ona tajemniczą notatkę o eksperymencie, rytuale i maszynie.
Nikt jeszcze nie rozumiał, co to oznacza. W euforii zwycięstwa mieszkańcy postanowili stracić jeńca. Krzesło elektryczne zostało zniszczone podczas walk, więc wybrali rozwiązanie prostsze, stare jak samo pogranicze. Jak miało się jednak okazać, zniknięcie jednego problemu zwiastowało pojawienie się kolejnego, być może znacznie poważniejszego niż tyrania gangusów.
W chwili, gdy miała rozpocząć się egzekucja jeńca, rozległ się straszliwy dźwięk. Mieszkańcy zamarli. Czas stanął, jakby ktoś wyciągnął z niego wszystkie tryby.

To była Pętla. Wraz z nią powrócił Mordred, lecz w zupełnie nowej, przerażającej odsłonie. Miał na sobie kilka elementów stroju, które bardziej pasowały do klauna niż do niego samego. Jako jedyny nie zatrzymał się w czasie, tylko krążył po mieście, jakby należało do niego od zawsze. Przemawiał zupełnie inaczej niż zwykle, śmiejąc się nienaturalnie i złowróżąc całemu Dogan. W dłoni trzymał pęk czerwonych balonów, które unosiły się na wietrze. Na koniec ocucił jeńca należącego do Zakapturzonych, dając tym samym do zrozumienia, że za moment cofnie się czas, a mieszkańcy będą mogli zmienić swoje czyny sprzed chwili.

Gdy Pętla dobiegła końca, Mordred odzyskał świadomość i znów był sobą. Mieszkańcy zastali go we łzach, wypuszczającego balony z dłoni, ale niemogącego pozbyć się nowych elementów wyglądu, jakby na stałe się z nim zrosły. Wtedy wszyscy w Dogan zaczęli rozumieć, że zwycięstwo nad gangiem nie rozwiązało problemu. Niektórzy więźniowie połączyli fakty: to, co wydarzyło się tego dnia, naruszyło coś znacznie ważniejszego niż lokalny układ sił. Samo Dogan zdawało się wymykać prawom rzeczywistości.

Następnego dnia miasto obudziło się w świecie, który tylko udawał normalność. Bandyci i mutanci, zwabieni wiadomością o upadku Zakapturzonych, zaczęli napływać do Dogan. Przybywali kolejni wędrowcy, a gangi, zamiast wspólnie zadbać o bezpieczeństwo, zaczęły spierać się o to, kto powinien sprawować władzę.

W tym samym czasie Wasteland stał się wyjątkowo tajemniczym miejscem, pełnym porozrzucanych przedmiotów, jakby pochodzących z różnych epok, oraz wiszących gdzieniegdzie czerwonych i czarnych balonów. Jak się później okazało, zwiastowały one zagrożenie. Kto wszedł w miejsce oznaczone balonami, mógł zatracić zmysły, zostać ranny albo zostać całkowicie pochłonięty i już nigdy nie powrócić. W ramach przygotowań Lśniący odprawiali rytuały, aby zapewnić chętnym wędrowcom niezbędne bezpieczeństwo.

Tymczasem miejska infrastruktura była w opłakanym stanie. Główny technik miasta ostrzegł mieszkańców, że bez naprawy wodociągów i generatorów prądu grożą im choroby, brak dostępu do czystej wody i zimne noce. Dodatkowo w mieście pojawiły się humanoidalne szczury, które niegdyś nękały Dogan. Tym razem przybyły, by w zamian za pożywienie przekazać mieszkańcom różne przedmioty, w tym kolejną notatkę dotyczącą Pętli, rytuału oraz tajemniczej maszyny.

W ręce mieszkańców zaczęły wpadać tajemnicze artefakty, które rzekomo przynosiły ich posiadaczom zdrowie i szczęście. Miały one również znaczenie dla wyjaśnienia tajemnicy powiązania maszyny z Pętlą.
Niedługo potem, gdy szczury próbowały opuścić Dogan, zostały ostrzelane przez snajpera czającego się na wzgórzu. Mieszkańcy, na czele z przywódcą gildii Łowców, pojmali strzelca. Ludzie podejrzewali, że jest wysłannikiem Zakapturzonych, który miał zbadać sytuację w mieście. Po torturach snajper zginął.
W międzyczasie znaleziono zwłoki kuriera. Rankiem radio zapowiedziało przybycie posłańca z ważną wiadomością, lecz przy jego ciele nie znaleziono żadnego listu ani dokumentu. Zostały tylko pytania.
A potem Pętla uderzyła ponownie.
Jedni mieszkańcy zastygli w bezruchu. Inni zdawali się cofać w czasie. Jeszcze inni powtarzali te same czynności i słowa, jak zacięte mechanizmy starej maszyny. Towarzyszyła im w tym dobrze znana postać, która podczas każdej Pętli przestawała być sobą. Tańczyła z balonami w ręku, karmiąc się chaosem, i przestawiała w biegu groteskowe pozycje zatrzymanych w czasie mieszkańców.

W Dogan coraz częściej wybuchały też kłótnie, bo ludzie po raz drugi i trzeci upominali się o te same długi, powtarzali te same oskarżenia i nie potrafili odróżnić teraźniejszości od tego, co już się wydarzyło.

Ponowne pojawienie się Pętli skłoniło część mieszkańców do samodzielnego zbadania natury tego zjawiska. Osoby związane z ubezpieczeniami postanowiły podejść do problemu od strony magicznej. Wykorzystując zdolności Lśniących, zorganizowali rytuał z udziałem Mordreda, przypominający seans spirytystyczny, dzięki któremu udało się zdobyć kluczowe informacje.

Później inni, związani stricte z technologią, postanowili wykorzystać specjalistyczną aparaturę, by podłączyć się do jaźni Mordreda i dotrzeć do zamieszkującej go istoty. Okazał się nią Pożeracz Światów, silnie związany ze zjawiskiem czasowym nawiedzającym Dogan. Dzięki tym działaniom mieszkańcy zaczęli poznawać zarówno korzyści, jak i zagrożenia wynikające z istnienia Pętli.
Miasto stanęło przed pytaniem, na które nikt nie znał dobrej odpowiedzi: czy należy naprawić Pętlę, czy też ją zniszczyć?

Potrzeby mieszkańców były ogromne, a nie brakowało też śmiałków gotowych zaryzykować wiele, aby zdobyć skarby i prestiż dla swojego gangu. Tego samego dnia nadarzyła się ku temu okazja, gdy pewien detektyw poszukiwał ochotników, którzy mieli pomóc mu odnaleźć cenny przedmiot. Jak się później okazało, misja doprowadziła poszukiwaczy do legowiska wielkiego mutanta. Zorganizowana wyprawa wiązała się z przebijaniem się przez chmary mniejszych i ostatecznie stoczeniem walki z potworem. Dogańczycy zwyciężyli, ale wielkim kosztem. Oprócz wielu rannych było też kilkoro poległych, dzielnych wojowników.

A detektyw? Dzień później jego rozszarpane zwłoki odnalazła po zmroku grupa mieszkańców, w miejscu, w którym wcześniej stoczyli walkę z mutantem, na którego polowanie ich wysłał. Obok ruin, w ciemności, pojawił się czerwony balon, a wraz z nim Mordred, który zdecydowanie nie był sobą. Niepokoił przybyłych, karmiąc się ich strachem i wyczuwając, po co przyszli. Gdy mieszkańcy nie potrafili odnaleźć artefaktu detektywa, coś, co władało Mordredem, rzuciło w nich poszukiwanym przedmiotem w akcie pogardy. Następnie wróciło do pożerania zwłok, a przerażeni ludzie czym prędzej opuścili to miejsce.

Gdy nastał kolejny dzień, skutki zaniedbań w miejskiej infrastrukturze stały się aż nadto widoczne. Mieszkańcy byli osłabieni, a radio ponownie zapowiedziało przybycie posłańca. Tym razem jednak, zanim ktokolwiek zdołał do niego dotrzeć, kurierka zginęła z rąk bandytów. Została obrabowana, a wśród napastników rozpoznano Zakapturzonych. Plotki o infiltracji miasta przybierały na sile. Mówiono o agentach gangu, sabotażach i rozpoznawaniu zdolności obronnych Dogan.

Wieczorem wszystkie te pogłoski przybrały realny kształt. W Dogan rozpoczął się wielki szturm Zakapturzonych. Ich dowódca, Albedo, przejął radio i wezwał mieszkańców do poddania się. Wzywał ich, by przyjęli swój los i pozwolili przywrócić bieg wydarzeń na właściwe tory.
Paradoks polegał na tym, że Zakapturzeni nie walczyli już wyłącznie o władzę. Chcieli również naprawić Pętlę i przywrócić Dogan jego dawny porządek. Mieszkańcy nie znali jednak wówczas prawdziwych motywów przeciwnika. Podjęli walkę, która ostatecznie doprowadziła do śmierci porucznika.

Temu chaosowi coś ochoczo się przyglądało, a apetyt tej istoty stale rósł. Sunęła z balonem między walczącymi i rannymi, pożywiając się ludzkimi emocjami oraz szczerząc zęby w paskudnym uśmiechu.

Ostatecznie większość Zakapturzonych uciekła, a pozostali stawiali opór aż do chwili, gdy również zostali pokonani. Dogan znów świętowało zwycięstwo, ale nie zmieniało to faktu, że każdy kolejny dzień napawał mieszkańców coraz większym lękiem.

Pętla dała o sobie znać dwukrotnie w ciągu jednego dnia. Coraz więcej ludzi przeczuwało, że zbliża się coś ostatecznego. Wtedy wyszło na jaw, że miejscowy pijaczyna, człowiek, którego wielu uważało za bezużytecznego włóczęgę, był niegdyś wybitnym naukowcem badającym Pętlę. Stracił pamięć, a jego pustelnia skrywała infrastrukturę pozwalającą naprawić to zjawisko lub doprowadzić do jego zniszczenia.

W Dogan pojawiła się nadzieja, ale wraz z nią przyszła odpowiedzialność. Bo kiedy człowiek dostaje w ręce narzędzie zdolne zmienić rzeczywistość, musi zdecydować, czy jest gotów zapłacić za to cenę.
Gdy czwartego dnia (choć można było się zastanawiać, czy wciąż nie był to drugi) radio już po raz trzeci ogłosiło zbliżające się przybycie posłańca z ważną informacją, mieszkańcy ruszyli mu na ratunek. Tym razem zdołali ocalić kuriera i usłyszeli prawdę, która przewracała wszystko do góry nogami.
Pożeracz Światów, który wybrał Mordreda na swoje tymczasowe naczynie, był źródłem Pętli, jej swoistą personifikacją. Dlatego potrafił pojawiać się tam, gdzie rzeczywistość ulegała załamaniu, a ciało Mordreda pozostawało odporne na jej działanie. Śmierć Mordreda mogła doprowadzić do naprawienia Pętli, podczas gdy śmierć Pożeracza Światów oznaczałaby jej całkowite zniszczenie.

Mieszkańcy podzielili się. Jedni chcieli przywrócić dawny porządek, inni pragnęli zakończyć koszmar raz na zawsze. Spór groził kolejnym rozlewem krwi, podczas gdy sama Pętla stawała się coraz bardziej agresywna. Najpierw odcięła Dogan od Wastelandu, a następnie zaczęła pochłaniać kolejne dzielnice, spychając mieszkańców w stronę tajemniczej maszynerii. Znakiem rozpoznawczym Pętli były unoszące się w powietrzu czarne balony.

Nie było już dokąd uciekać. Po długich debatach i wśród silnych emocji mieszkańcy ostatecznie zdecydowali się zniszczyć Pętlę. Mistrzyni Lśnienia wraz z pozostałymi osobami obdarzonymi tą zdolnością przeprowadziła rytuał, w którym aktywnie uczestniczyli wszyscy mieszkańcy miasteczka, wspierając jego przebieg za sprawą wspólnego transu i wysyłanej intencji.
Zebrano wszystkie artefakty, które posłużyły do zasilenia maszyny niezbędnej do przeprowadzenia procesu łączącego magię z technologią. Z pomocą przyszli również technicy, którzy zajęli się obsługą skomplikowanej maszynerii oraz wykorzystaniem towarzyszącej jej dokumentacji.

Spośród mieszkańców wyłoniono trzech ochotników, których zadaniem było bezpośrednie wzmocnienie całego procesu poprzez zasilenie maszynerii. Mordred, również włączony w działanie urządzenia, stanowił ostatnie, brakujące ogniwo. Z zamiarem zniszczenia Pętli wbito w niego sztylet, by zabić Pożeracza Światów, który tkwił w jego wnętrzu, i by móc pozbyć się go raz na zawsze.

Przez krótką chwilę wydawało się, że Dogan zostało ocalone. Że po wszystkich egzekucjach, zdradach, walkach i niewyobrażalnych anomaliach mieszkańcy wreszcie będą mogli żyć po swojemu.

Wtedy na ulicy pojawili się Zakapturzeni. Nie mieli broni. Nie przyszli walczyć. W rękach trzymali czerwone balony. Na ich czele stał Yatau Schneznik, człowiek, który zapoczątkował układ z gangiem i powrócił, by przekazać mieszkańcom wiadomość, jakiej nikt nie mógł przewidzieć.
„Kończymy symulację”.